آخرین مطالب
امکانات وب
من روزا که میرسم خونه اولین کارم اینه که توی اینترنت دنبال عکس و فیلم بگردم و توی اخبار بشنوم که چه اتفاقات تازه ای افتاده. روزای اول همین طور شوکه بودم که چطور ممکنه این همه آدم سر هیچ و پوچ بمیرن؟! و حالا که جمعیت کشته ها به بیشتر از 4 هزار نفر و کشته های ایرانی به 448 نفر رسیده، بیشتر در تعجب فرو میرم...چه قدر تلخ!...
روزا تمام خیابانها و مکانهایی که توی مکه دیده بودم را به یاد میارم. یادم میاد چه قدر اون روزها روزهای خوبی بودند و من چه اندازه برای تجربه کردنشان خدا را شکر می کردم. چه لحظه های دلنشینی..اما حالا هر لحظه خودم را به جای بازماندگان این حادثه می گذارم و تلخی حال آنها در چنین جای مقدسی برایم دردناک است! لحظه لحظه شان غصه است. خاطره رنج آور شان از این سفر و بازگشتشان در تنهایی و بهت تا کی با آنها خواهد بود؟ چه قدر سخته، خدا بهشون صبر بده...
اما این شاه جدید عربستان و نحوه عملکردش در مقایسه با شاه قبلی من را به یاد یزید و معاویه می اندازه...قبلی خبیث بود اما عاقل، این یکی خبیث است اما احمق و بی مبالات. راحت آدم می کشه و راحت از کنار کشته ها رد میشه...چه در یمن، چه در منا..اگر ایران و کشور های اسلامی به این اتفاق عکس العمل نشان ندهند واقعا در حق این همه کشته ستم کرده اند.
گاهی با خودم فکر می کنم که چطور عکس العملی می شود نشان داد؟ حج را تحریم کرد؟ عربستان را تحریم کرد؟ شکایت به دادگاه های جهانی برد؟ تولیت حرم ها را از عربستان گرفت؟ چه کار می شود کرد؟
چه کار میشود کرد؟
..
قدمگاه صبح ...ما را در سایت قدمگاه صبح دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 125